Geschreven door: Peter Van de Ven

 

 

 

 

 

 

 

       

Studies in geweldloze politiek - 2006

"DUURZAAM BELGIË"

voor Vrede, Verzoening en Verdraagzaamheid

België, land van melk en honing. België, land waar de burgers het (materieel) nog nooit zo goed hebben gehad, maar desondanks ook land van verzuurde burgers, kleine Calimero’s, die niet beseffen hoe goed het er is en hoe fantastisch de goede bestuurders voor hen zorgen.

Dit beeld van de "Tuin van Eden bij Maas en Schelde", wordt sterk tegengesproken door de gezondheidsstatistieken, door de hoge echtscheidingscijfers, door de veralgemeende onveiligheid. In werkelijkheid is de Belgische democratische rechtstaat in crisis.

Als natie wordt België bedreigd door fanatiek separatisme enerzijds en anderzijds door even fanatieke assimilatie in een politiek eengemaakt Europa. De toestand van ons natuurlijk kapitaal is beneden alle peil, atomisering en vereenzaming grijpen om zich heen.

Als democratie stelt België nog weinig voor: de politiek wordt gedreven door imago-vorming en persoonlijke carrièreplanning, bijna elk politiek standpunt is te herleiden tot eigenbelang van wie het verkondigt. Grote groepen uit de Belgische bevolking zijn parlementair niet vertegenwoordigd, door het vormen van coalities kan de kiezer wel stemmen voor variatie, maar niet voor verbetering. Partijtucht alom, zijn het binnen de partijen ook maar enkele personen die de beslissingen nemen. Politici noemen elkaar "collega", wat betekent dat zij hun onderlinge relatie als politicus boven hun functie als volksvertegenwoordiger stellen: politiek corporatisme.

Parlementaire argumentaties blinken uit door vooraf afgesproken standpunten, desinformatie, intellectuele valsheid en een overvloed aan drogredenen, waardoor parlementaire debatten verworden zijn tot een theater, een show waarin een schijndebat wordt gevoerd om het publiek te amuseren, terwijl achter de schermen de echte en harde machtsstrijd woedt. Ook in België zijn één van de belangrijkste moderne aantastingen van de democratische rechtstaat de zogenaamde denktanks. In deze denktanks ontmoeten mensen van allerlei slag elkaar, zodat de Scheiding der Machten meer dan ooit onder druk komt. België is met andere woorden in sterke mate een totalitaire democratie geworden.

Daarbij komt nog dat Vlaamse politici uitsluitend in flamingante milieus gerecruteerd worden, wat het hysterisch en anti-democratisch extremisme van de Vlaamse politiek verklaart. De Nederlandstalige kiezer wordt in de feiten geconfronteerd met de manipulaties van een éénpartijstaat, waarin een waarlijk verscheiden keuze onbestaande is, dit niet in het minst door het ontbreken van een federale kieskring, maar vooral omdat de verschillen tussen de partijen betekenisloos zijn en de politici allen als "goede Vlamingen" een flamingante agenda willen doordrukken. Ook de Nederlandstalige media staan volledig onder controle van de flamingante extremistische fractie van de maatschapij, die kranten, televisie en radio gebruikt als desinformerende propagandakanalen voor hun misantrope en totalitaire agenda, waarin taalfundamentalisme een centraal thema is.

Onder invloed van de grote bedrijven viert hebzucht hoogtij. De Belgen moeten werken voor de rijkdom van de topfuncties. Politieke carrières eindigen al te vaak in de Raad van Beheer van een bedrijf, welk aansluit bij vorige paragrafen.

Wanneer we ons een beeld willen vormen van wat een Duurzaam België zou kunnen zijn, kunnen we ons best toeleggen op drie dimensies:
- België herwaarderen als natie, tegen separatisme en confederalisme (tegen regionalisme, defederalisering, "copernicaanse revolutie") en tegen het supra-nationalisme van een politiek verenigd Europa ("Nouvelle Europe"), pro-Belgisch met respect voor de waarden van de liberale lekenstaat, in België veelal gastvrijheid, meertaligheid, vrede en humanitarisme.
- De democratische rechtstaat herwaarderen als communicatieve democratie, tegen de huidige totalitaire democratie of particratie (maar ook tegen diens tegendeel, nl directe democratie) , met veel luisterbereidheid van de kant van de overheid, in het bewustzijn dat natuur boven wet gaat en met de mensenrechten en humanisme als centrale waarden;
- Het herwaarderen van welzijn en levenskwaliteit, tegen het platte streven naar eigendom van de alom vertegenwoordigde "welvaartsdenker" en tegen "consumptiedwang", vóór meer aandacht voor het sociale kapitaal, in het bijzonder voor het gezin en de familie, voor de zelfbeschikking en de zelfontplooiing van de burgers, voor cultuur, voor ziekenzorg, en voor het natuurlijke kapitaal, dus voor natuurbehoud en zuiverheid van het milieu.

Het begrip of het project "Duurzaam België" geeft een dubbele stellingname weer: het behouden van de integriteit van België als natie, en een beeld van hoe België best wordt geordend tot een vredelievende, multiculturele en milieuvriendelijke samenleving.

Ik streef ernaar om publiekelijk te stellen dat de "Twee-Volkeren-Doctrine" een mythe is. In België leven geen twee volkeren maar wel tien miljoen mensen, zeer verscheiden in afkomst, cultuur en nationaliteit, in wisselende sociale verbanden die met de taalgrens niets van doen hebben. De inzet van het communautaire debat is niet de naam van de natie, maar wel het maatschappijmodel waarin we willen leven. Dit noem ik mijn voorstel humanistische eenheidsfederalisme met vier regio's: een pro-Belgisch engagement omvat meer dan louter anti-separatisme.

Onderhandelingen over institutionele hervormingen , de "communautaire" onderhandelingen, worden daarom ook best niet gevoerd als een confrontatie van twee (vijandige) gemeenschappen, zoals de Vlaamse politiek en de Vlaamse regering eisen, opgesloten in een communitaristische logica, maar als een zelfstandige, dwz van het regeringswerk gescheiden, "ronde tafel onerhandelingen" tussen verantwoordelijke burgers van zo verscheiden mogelijke partijen, Brussel inbegrepen.

Post-scriptum:Ondertussen echter, sinds 2008, is Vlaanderen-fascistenland een historische realiteit geworden en bevestigd in de verkiezingsuitslagen van 2009, waardoor de democratische rechten van de burgers zwaar onder druk staan. Die toestand is een objectief maatschappelijk feit en bijgevolg is de uitkomst van de al moeilijke communautaire onderhandelingen nog weinig relevant. Vervreemding van en oppositie tegen de Vlaamse Regering zijn noodzakelijk voor al wie het bevorderen van menselijk welzijn belangrijk vindt.