Geschreven door: Peter Van de Ven

GEWELDDADIG CULTUURPESSIMISME

De vraag naar de verantwoordelijkheid van het Vlaams Belang bij racistisch geweld wordt meer en meer gesteld. Daarbij wordt terecht verwezen naar de repetitieve hate-speech van het VB. De bron van die hate-speech ziet men dan doorgaans in de inherente racistische ingesteldheid van het Vlaams Belang of van de "Belangers".

Niet alleen xenofobie , maar ook Vlaams-nationalisme blijkt aan de bron van die hate-speech te liggen, en meer bepaald door het daarbij horende cultuurpessimisme: niet in het bijzonder door anti-Belgisch fanatisme maar tevens door de vrees dat als er vandaag geen Onafhankelijk Vlaanderen komt, dat morgen geen zin meer heeft, wegens het verdwijnen, door migratie, van "De Vlaamse Identiteit" .

De flamingante en extreem-rechtse academicus Matthias Storme, zegt het zo in een interview op Klara met de al even flamingante Jean-Pierre Rondas:

"Mijn pessimisme is er om andere redenen. Het heeft er, zoals ik zei, niet mee te maken dat België niet uit elkaar gaat vallen, maar dat we er uiteindelijk misschien niet beter bij zullen zijn, omdat de voorwaarden waaronder België uit elkaar valt, dusdanig kunnen zijn, dat er uiteindelijk voor Vlaanderen niks meer over blijft. Dat zou het gevolg kunnen zijn van de huidige politiek.

Een vertragingspolitiek

Dat is ten eerste een vertragingspolitiek om ervoor te zorgen dat men Vlaanderen maar los laat wanneer Vlaanderen al aan het verarmen is, ten gevolge van de vergrijzing. Verder natuurlijk ook een naturalisatiepolitiek en een immigratiepolitiek die maakt dat Vlaanderen minder Vlaams wordt ...

Waarvan het de bedoeling is die identiteit te ondergraven …

… te ondergraven, niet door migratie als dusdanig, maar door een migratie die niet geflankeerd wordt door een integratie- of assimilatiebeleid (en ik wil op dit ogenblik niet over het onderscheid tussen de twee, dat er natuurlijk is, gaan praten), waarbij je in feite een grote niet-Nederlandstalige minderheid in Vlaanderen creëert. In een normaal land kan men daarmee overweg, omdat men zijn eigen land in handen heeft. En hier is dat niet het geval. In een onafhankelijk Vlaanderen heb ik geen moeite met een minderhedenverdrag, omdat je daar de instrumenten hebt om dit in de juiste banen te leiden."

Met andere woorden: talrijke immigratie vernietigt de Vlaams-nationalistische droom , of nog: Vlaams-nationalisten voelen zich in hun streven "gepakt in snelheid" door de globalisering. Zo lees ik in de folders van het "Vlaams Belang" over "moedeloosheid omdat het misschien al te laat is". Dit pessimisme veroorzaakt enigszins een ongerustheid, die aanleiding geeft tot een oprisping van geweld, op zeer verscheiden wijzen:

1. Een verscherping van het separatistische discours. Zo diende het Vlaams Belang een motie in om België "onverwijld" te splitsen. Bijzonder hieraan is niet het separatistische aspect: wel het aanvoelen van een urgentie. Bij de andere partijen merkt men eveneens een roep naar "meer Vlaanderen".

2. Een verscherping van de assimilatiepolitiek. De N-VA wil de teloorgang van Vlaanderen counteren door een doorgedreven en op Nederland(s) gerichte assimilatiepolitiek, die de naam "verdraagzaamheid" meekrijgt. Voor de N-VA is overigens het enige probleem met het Vlaams Belang dat het "contra-productief" is, niet dat het onethisch zou zijn. Wat het Vlaams Belang wil bereiken met "aanpassen of opkrassen", wil de N-VA (en anderen) bereiken door assimilatie: namelijk de vrijwaring van "De Vlaamse Identiteit".

3. Racistisch straatgeweld. Aangezien de Vlaams-nationalstische droom niet alleen bedreigd wordt door "België", maar ook door de (over)aanwezigheid van migranten, zijn het de "on-Vlaamse" mensen zelf die een dubbele bedreiging vormen: voor de Vlaamse aard en voor de verwezenlijking van een Onafhankelijk Vlaanderen. Ook het "migranten-probleem" krijgt zo een "urgent" aspect, wat zich uit in straatgeweld tegen "de andere" en "het andere".

Vlaams-nationalistisch cultuurpessimisme als bron van racistisch geweld en onverdraagzame assimilatiepolitiek: wie die ideologie (van de noodzaak aan "meer" of aan een "Onafhankelijk" Vlaanderen, van xenofobe hate-speech, maar ook die van de dusdanige gevaren van de globalisering, dat die tot dringende maatregelen nopen) en het gevoel van separatistische urgentie promoot, is medeverantwoordelijk.

Hoe meer Vlaams-nationalisten hun droom bedreigd zien door globalisering, hoe meer de kans op racistisch straatgeweld en algemene onverdraagzaamheid vergroot. Iedereen die deelneemt aan het publiek debat, en de politiek in het bijzonder, draagt daarom een bijzondere verantwoordelijkheid:

1. Al wie "mekkert" op België als natie moet weten dat hij daardoor het boven beschreven "urgentiegevoel" aanwakkert. "Zagen op de Walen" is onverzoenbaar met een anti-Vlaams Belang retoriek. (Lees ook: "Liever België")

2. Al wie ongebreidelde migratie promoot, moet weten dat hij daardoor het gevoel van hopeloosheid bij Vlaams-nationalisten vergroot. Niet alleen bij Vlaams-nationalisten uiteraard, maar zij riskeren door de kortsluiting tussen globalisering en separatisme in een regelrecht nihilisme te vervallen.

3. Al wie voortdurend cultuur en traditie afbreekt, omwille van een of ander pseudo-progressief of utopisch motief , moet weten dat de atomisering van de samenleving en het culturele relativisme de kans op cultuurpessimisme vergroten.

Fanatiek nationalisme in het algemeen en Vlaams-nationalisme in het bijzonder, zijn per definitie onverdraagzaam. Door de kortsluiting met globalisering, waardoor hun quasi-religieuze hoop zinloos wordt, bestaat een reëel gevaar op "gewelddadig cultuurpessimisme".

Dit risico op nihilstisch geweld is overigens geen voorrecht van (extreem-)rechts. Zou niet iedereen boos worden wanneer hij zijn droom en daarmee zijn zingeving ziet stukspringen "door toedoen van een ander"? Geldt dit ook niet voor "progressieven"? (Het Generatiepact - de regeringsverklaring van 11 oktober 2005) Of voor moslim-fundamentalisten? Natuurlijk: hoe sterker of fanatieker het streven, hoe groter de boosheid.

Waarmee nog maar eens het belang van een verdraagzame en multiculturele levenshouding is aangetoond. Belangrijk is elke vorm van fundamentalisme en utopisme af te wijzen, maar wel ieder het recht op zijn cultuur te gunnen, en de mensenrechten centraal in de politiek te stellen.