Geschreven door: Peter Van de Ven

Uitnodiging “Vredelievende Samenleving”: het project.
We beleven op dit ogenblik, begin februari 2006, een eigenaardig ogenblik. Een Deens cartoonist maakt enkele tekeningen waarin hij de, al dan niet terechte, gedachten van verschillende Westerlingen verwoordt: hij maakt een associatie tussen terrorisme (agressie) en Islam. En, om goed in de verf te zetten hoe verkeerd deze gedachte wel niet is, beantwoordt een belangrijk of representatief gedeelte van de islamgemeenschap deze tekeningen met intimidatie en terreur. Bovendien zijn er dan nog die dit verbaal en fysiek geweld willen rechtvaardigen met misschien niet zo vergezochte, maar in dit geval, misplaatste geo-politieke verklaringen en met vergelijkingen met jodenhaat.

In een wereld van fundamentalistisch geweld, rust er een bijzondere verantwoordelijkheid op al wie , uit alle gemeenschappen, religies en levensbeschouwingen, het goed meent met vrede en geweldloosheid. Aan hen is het, naar mijn mening, om in de eerste plaats in eigen kring, op hun manier, vanuit hun levensbeschouwing, de vredelievende boodschap uit te dragen.

De belangrijkste opmerking die men, naar mijn mening, over vrede en geweldloosheid kan maken, is, dat niemand er een patent of een alleenrecht op heeft. Wie zoekt naar vrede beseft dat hij bescheiden in het beste geval een deeltje van de puzzle kan ontdekken.

Niets is zo gemakkelijk als de vredesgedachte in te schrijven in de voorschriften of de statuten. Niets is zo gemakkelijk als zeggen: “Ik ben voor Vrede!”. Doe de test. Zeg het luidop. Zeg het zelfs oprecht en gemeend! Niets is zo gemakkelijk, futiel en betekenisloos.

Evenzo is niets zo moeilijk als de geweldloze praktijk van vrede. We zijn menselijk en beperkt, iedereen wordt wel eens kwaad of spreekt te snel. Daarin ligt onze menselijkheid. Wie zegt of beweert dat hij aan geweldloosheid werkt, toont best aan, omwille van zijn geloofwaardigheid en de geloofwaardigheid van de vrede zelf, hoe zijn eigen stukje geweldloosheid er praktisch aan toe gaat, hoe het werkt. Bescheiden geven we best toe dat in een wereld van vergevorderde techniek, de praktijk van vrede en geweldloosheid in haar kinderschoenen staat.

Voor mezelf hanteer ik acht steunpunten om geweldloze praktijk te funderen:
- het principe “Geen Schade” , vertrekkend vanuit menselijke beperktheid en verbondenheid
- levenskwaliteit
- mededogen
- waarheid
- deugd en waardigheid
- natuurlijkheid
- rust
- veiligheid en geborgenheid

Vandaar de titel van dit project: hopen op (spreken over), en werken aan (in praktijk brengen van) vrede en geweldloosheid. Ik wil ieder uitnodigen of zelfs oproepen, om dit vanuit zijn bijzondere levensbeschouwing of religie toe te lichten. Het is een uitnodiging tot een vredelievende samenleving.

Bijdragen kunnen gebundeld worden in dit document of in een gemeenschappelijke website. Het zou toch prachtig zijn het resultaat op het net te kunnen publiceren.